ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ (περ. 1830- 1914)

Ο Μεσολογγίτης δικηγόρος, δημοσιογράφος και λόγιος Αναστάσιος Γιαννόπουλος συνέχισε το 1859 στο Μεσολόγγι την έκδοση των Ελληνικών Χρονικών, της εφημερίδας που είχε πρωτοεκδοθεί από τον φιλέλληνα Ιωάννη Ιάκωβο Μάγιερ, και «υπήρξε η μόνη ιδιοκτησία των προμάχων του Αγώνος». Μέσα από τα φύλλα της εφημερίδας πρωτοστάτησε στην καθιέρωση του εορτασμού της Εξόδου. 


Τύπωσε δύο βιβλία: Τα Τρόπαια του Θεόδωρου Γρίβα, Αθήναι 1854, και το Ανατολικόν Πνεύμα, Πάτραι 1853. 

Τον Αναστάσιο Γιαννόπουλο παρουσιάζει ο Κωστής Παλαμάς σ’ ένα χρονογράφημά του που επιγράφει «Μνημόσυνο». Παιδόπουλο ο Κωστής Παλαμάς γνωρίζει τον Αναστάσιο Γιαννόπουλο, γέρο πια, στο Μεσολόγγι. 

«Ωραία εκλιπούσα φυσιογνωμία. Μολονότι περιώρισε την ζωήν του εις την ασφυκτικήν ατμόσφαιραν της επαρχίας, εν τούτοις είναι άξιος μνείας και προσοχής πολύ περισσότερον άλλων… Ο Αναστάσιος Γιαννόπουλος, εξείχε, κορυφαίος, αξιοσπούδαστος και ως δικηγόρος και ως δημοσιογράφος και ως λόγιος. Παιδίον ήμην, ότε τον εγνώρισα, υπερβάντα προ πολλού την ηλικίαν της νεότητος… Ο Γιαννόπουλος ελάμβανε μέρος και εις ποινικάς δίκας, όπου αι αγορεύσεις του ευλόγως διεκρίνοντο δια την νομικήν και την ρητορικήν των δεινότητα… Μετά του συγχρόνου του Ζηνοβίου Βάλβη, και των μεταγενεστέρων αυτού Δημητρίου Βουλπιώτου και Δημητρίου Χατζοπούλου, παρέμειναν εις τα δικαστικά χρονικά ως πρωτοστάται και διδάσκαλοι τρόπον τινά της δικανικής ρητορείας, αποτελέσαντες Σχολήν…. Έχαιρε δε εις την πόλιν εξαιρετικήν φήμην η πλουσία βιβλιοθήκη του, περί της οποίας πολλά θαυμαστά ελέγοντο...

Ο Γιαννόπουλος καθώς αναφέρει και ο Μπραν, ήτο και ποιητής. Μαθητής του Αλεξάνδρου Σούτσου, αλλά αξιώτερος να επιζήση πολλών των οποίων οι άμουσοι στίχοι περιεσώθησαν εις τας Ανθολογίας, και ακόμη ενεδρεύουν εις τα διδακτικά βιβλία. Το ποίημα «Εις τα εν Μεσολογγίω άταφα σπλάγχνα του Λόρδου Βύρωνος» θα έπρεπε με ενθουσιασμόν να αναγινώσκεται από τους φοιβολήπτους της εποχής. Ο «Ύμνος εις τον Θεόν» είναι απήχησις αναγνώσεων εκ της Βίβλου και των ?γγλων ποιητών, των οποίων, καθώς φαίνεται, ήτο εγκρατής…. Το ποίημα εδημοσιεύθη όχι εις σχήμα βιβλίου, αλλά εις σχήμα κυλίνδρου επί κιτρίνου χάρτου, καθιστώντος κοπιώδες το ξετύλιγμα και αδύνατον την ανάγνωσίν του. Η μνήμη μου περιέσωσεν από το πολύστιχον αυτό κατόρθωμα τον πρώτον στίχον: ‘’Από προσκόσμια, Θεέ, και αβυσσώδη σκότη’'»1.
 


1 Κωστή Παλαμά ?παντα, τόμ. Δ΄, εκδόσεις Μπίρη, Αθήναι (χ.χ.), σσ. 523-525.

Πηγή:

  • Τάκη Λάππα, Ρουμελιώτικος Τύπος 1821-1880, Αθήναι 1959, σσ. 69-84.

ΣHMEIΩΣH: Το κείμενο αυτό είναι παρμένο από το βιβλίο «ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ ΛΙΝΜΟΘΑΛΑΣΣΑΣ» που εκδόθηκε από την Παπαχαραλάμπειο Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου το 2002. 

 


 

 

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε την εμπειρία χρήσης σας. Χρησιμοποιώντας αυτή την ιστοσελίδα αποδέχεστε τους όρους μας. Όχι, θέλω να μάθω περισσότερα.