ΚΩΝΣΤΑΣ Σ. Κ. (1911-1987)

Φιλόλογος, ερευνητής και συγγραφέας. Γεννήθηκε και πέθανε στη Γουριά Μεσολογγίου. Τέλειωσε την Παλαμαϊκή Μέση Σχολή στο Μεσολόγγι και σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-1941 πήρε μέρος ως απλός στρατιώτης στην πρώτη γραμμή, κι έχασε και τα δυο του πόδια από τη μέση της κνήμης. Το γεγονός αυτό σημάδεψε όλο τον μετέπειτα βίο του. Δεν απόκτησε δική του οικογένεια. Αφοσιώθηκε στη μελέτη, στην έρευνα και στη συγγραφή. Ο πόνος του για το ατύχημα έγινε πηγή δημιουργίας. 


Το δημοσιευμένο έργο του είναι εκτεταμένο και καλύπτει διάφορα θεματικά είδη. Εκτός από τα οκτώ (8) βιβλία του και τα εικοσιένα (21) τομίδια με ανάτυπα μελετημάτων του, δημοσίευσε από το 1940 ώς το 1987 σε περιοδικά, εφημερίδες και τόμους εγκυκλοπαίδειας εννιακόσια εξήντα επτά (967) κείμενα με την εξής ειδολογική αναλογία: Ιστορικά 456, Φιλολογικά 196, Λαογραφικά 142, Αρχαιολογικά 37, Γλωσσολογικά 14, Κριτικά 26, ποικίλα σε εγκυκλοπαίδεια 78 και Νεκρολογικά 10. 

Τα κείμενά του που διακρίνονται για το πρωτότυπο υλικό που προσκομίζουν, την επιστημονική υπευθυνότητα και ακρίβεια, αλλά και την περιγραφική ζωντάνια, είναι καταχωρημένα σε 31 περιοδικά και 22 εφημερίδες. 

Ανάμεσα στα περιοδικά συμπεριλαμβάνονται: Η Νέα Εστία, η Αρχαιολογική Εφημερίς, η Επετηρίς Εταιρείας Στερεοελλαδικών Μελετών, η Ηπειρωτική Εστία, η Ελληνική Δημιουργία, η Στερεοελλαδική Εστία, τα Αρχεία της Εταιρείας Αιτωλοακαρνανικών Σπουδών, η Μνημοσύνη, η Στερεά Ελλάς, Τα Αιτωλικά Γράμματα και το Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο. Από τις εφημερίδες του κέντρου και των επαρχιών που στις στήλες τους φιλοξένησαν κατά καιρούς κείμενα του Κ. Σ. Κώνστα, είναι και το Το Βήμα, Η Καθημερινή, Το Έθνος και Η Βραδυνή της Αθήνας, ο Νεολόγος και η Πελοπόννησος της Πάτρας, η Αιτωλική και τα Μεσολογγίτικα Χρονικά του Αγρινίου και ο Ναυπακτιακός Λόγος της Ναυπάκτου. 

Δημοσίευσε τις εργασίες: Αιτωλικά μοιρολόγια και τραγούδια του Χάρου (1954), Πάτερ Κοσμάς ο Αιτωλός, ο αναγεννητής της Βορείου Ηπείρου (1959), Η Ζυγιά στη Δυτική Ρούμελη, βιογραφία μιας λαϊκής ορχήστρας (1961), Λαογραφικά της Σκλαβιάς και του ξεσηκωμού (1963), Λαογραφικά της Αιτωλίας και Ακαρνανίας (1966), Ιστορικά έγγραφα Μεσολογγιτών της Εξόδου 1826-1833 (1968), Ημερολόγιον των Στρατιωτικών του Πληρεξουσίου Αυγουστίνου Καποδίστρια (1969) κ.ά. 

Αν και δεν ανήκει στον κλάδο των ειδικών επιστημόνων αρχαιολόγων, η συμβολή του στην έρευνα και στην προβολή των μνημείων της Αιτωλοακαρνανίας υπήρξε μεγάλη. Παρότι τα κάτω άκρα του δεν του επέτρεπαν πολύωρες πορείες, περπάτησε αρκετά, είδε και περιέγραψε πολλά από τα προϊστορικά, τα κλασσικά και τα χριστιανικά μνημεία της Αιτωλοακαρνανίας. Οι τίτλοι και μόνο των δημοσιευμένων ανακοινώσεών του είναι αψευδείς μάρτυρες των άοκνων προσπαθειών του για την αποκάλυψη και προβολή των μνημείων αυτών. 

Αναφέρουμε ορισμένους: «Απαρατήρητα Μοναστήρια της Παραχελωϊτιδος» (Περιοδ. Νέα Εστία, 1952), «Το κάστρο του ανήλιαγου βασιλιά» (Εφημ. Νεολόγος Πατρών, 1952), «Παναγία η Λεσινιώτισσα» (Περιοδ. Νέα Εστία, 1953), «Ναός και Διακοσμητική» (Εφημ. Πελοπόννησος 1954), «Αχελώος η Βυζαντινή πολιτεία της Αιτωλίας» (Εφημ. Η Καθημερινή 1954), «Επιγραφικά μνημεία λατρείας» (Εφημ. Πελοπόννησος 1954), «Τα Μοναστήρια μας» (Εφημ. Ο Λαός Αγρινίου, 1957), «‘‘Ο Παντοκράτωρ’’ Το Μοναστήρι του Αγγελοκάστρου» (Εφημ. Πελοπόννησος Πατρών, 1957), «‘‘Τα Μοναστήρια της Παναγίας’’, Λίγα Επιγραφικά-Λατρευτικά μνημεία» (Εφημ. Ο Λαός Αγρινίου, 1958), «‘‘Εν όρει Αγίω…’’ Από τέσσερα Αιτωλικά Μοναστήρια» (Εφημ. Ο Λαός Αγρινίου, 1958), «‘‘Οινιάδαι’’ Ένας αρχαιολογικός χώρος της Νότιας Ακαρνανίας» (Περιοδ. Ηώς 1962), «‘‘Νίκαρχος Ξένωνος Ακαρνάν’’ Από μία επιτάφια επιγραφή του Ξηρομέρου» (Εφημ. Αιτωλική Μεσολογγίου 1967), «Βυζαντινά Αιτωλικά μνημεία» (Εφημ. Ανεξάρτητος Μεσολογγίου 1969), «Κάστρα της Αιτωλοακαρνανίας» (Περιοδ. Στερεά Ελλάς Αθηνών 1969), «‘‘Ο Πύργος’’ στον Αη-Γιάννη της Γουριάς» (Εφημ. Αιτωλοακαρνανία 1969), «Χριστιανικά μνημεία της Αιτωλοακαρνανίας» (Περιοδ. Στερεά Ελλάς 1970), «Το Ευαγγέλιο του Λιγοβιτσίου» (Εφημ. Αιτωλική Μεσολογγίου 1970), «Το σπίτι όπου φιλοξενήθηκε ο Βύρων στο Μεσολόγγι» (Περιοδ. Στερεά Ελλάς 1971), «‘‘Εκ Ναών και Μονών της νοτιοδυτικής Ρούμελης’’ Επιγραφές ενθυμήματα έγγραφα παραδόσεις» (Περιοδ. Νιοχώρι 1974). 

Επιμελήθηκε επίσης τα Aπαντα του ποιητή Μίνου Ζώτου (1972) και παρουσίασε ανέκδοτα ποιήματα του Κωστή Παλαμά, για το έργο και τη ζωή του οποίου έχει κάνει πολλά δημοσιεύματα. 

Υπήρξε μέλος της Λαογραφικής Εταιρείας, της Εταιρείας Στερεοελλαδικών Μελετών και της Εταιρείας Ιστορικών Σπουδών επί του Νεωτέρου Ελληνισμού. Για την πνευματική του προσφορά τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο της Ι. Π. Μεσολογγίου. 

Τα Aπαντα του Κ. Σ. Κώνστα με επιμέλεια Θ. Μ. Πολίτη, εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Διογένης, Αθήνα 1990-1994. 

Πηγές:

  • Θ. Μ. Πολίτη, Κ.Σ. Κώνστας, Η συμβολή του στην έρευνα και προβολή των μνημείων της Αιτωλοακαρνανίας, (Ομιλία).
  • Εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα», τόμος 37, Αθήνα.

ΣHMEIΩΣH: Το κείμενο αυτό είναι παρμένο από το βιβλίο «ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ ΛΙΝΜΟΘΑΛΑΣΣΑΣ» που εκδόθηκε από την Παπαχαραλάμπειο Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου το 2002. 

 


 

 

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε την εμπειρία χρήσης σας. Χρησιμοποιώντας αυτή την ιστοσελίδα αποδέχεστε τους όρους μας. Όχι, θέλω να μάθω περισσότερα.