ΣΤΑΥΡΑΚΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (1912-1997)

Ο Παναγιώτης Σταύρακας 1912-1997 ήταν γιος του Ευθυμίου Σταύρακα καταγόμενου από το Μεσολόγγι και της Μαρίας το γένος Μπεράτη καταγόμενης από το Αγρίνιο. Ο παππούς του ήταν ιερεύς και είχε διατελέσει εφημέριος στον ?γιο Σπυρίδωνα Μεσολογγίου. 


Λόγω του επαγγέλματος του πατέρα του ο οποίος ήταν Πρωτοδίκης, η οικογένεια του Παναγιώτη Σταύρακα διέμεινε κατά την παιδική του ηλικία, για μικρά διαστήματα σε διάφορες πόλεις και κατόπιν εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου και περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Ο Παναγιώτης Σταύρακας σπούδασε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά ουδέποτε άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου καθ’ ότι είχε εισέλθει εν τω μεταξύ στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και εργάσθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε ως προϊστάμενος του Ειρηνοδικείου. 

Το 1942 παντρεύτηκε την Ειρήνη το γένος Χατζηδήμου και απέκτησαν ένα γιο τον Ευθύμιο Σταύρακα. 

Ο Παναγιώτης Σταύρακας άνθρωπος, ευαίσθητος καλλιεργημένος και πολυδιαβασμένος αγαπούσε ιδιαίτερα την ποίηση. 

Έργα του: Ποίηση: Κύκλοι ζωής (1982), Τριλογίες (1983), Αντιθέσεις συγκλίνοες (1984), Πορείες (1985), Πορείες Β΄ (1986), Κυματισμοί (1986), ?σμα ασμάτων (1987), Αναζητείται ελπίδα (1988), Πεζοτράγουδα (1990), Διάγραμμα ζωής (1992), Διαλογισμοί (1994), Ποιητικός Λόγος (1994). 

Μελέτες: Μ. Μαλακάσης, ο άνθρωπος, ο ποιητής, η εποχή του (1989), Ι. Γρυπάρης, ο άνθρωπος, ο ποιητής (1989), Μεσολόγγι – Δ. Σολωμός- Ζάκυνθος (1990), Κ. Παλαμάς (1991), Τ. ?γρας (1992), Κ. Βάρναλης (1993), Α. Λασκαράτος (1995). «Ποίηση δοσμένη με ειλικρίνεια και με πλήρη αίσθηση. Τα θέματά του καθημερινά και ανθρώπινα έχουν βιωματικό χαρακτήρα και δια τούτο αγγίζουν ειλικρινά τον άνθρωπο. Τα ερεθίσματά του είναι παρμένα μέσα από τα λάθη και τις αταξίες, τις ακούσιες και εκούσιες, δια τούτο έχουν μια πλατύτερη επικοινωνία με πλήρη γνώση του αντικειμένου. Δεν ανατρέχει σε άσκοπες αναζητήσεις, αλλά με σύνεση και βαθυστόχαστη εμπειρία και βιοθεώρηση θέλει να υποδείξει μέσα από αυτήν την προσφορά του διεξόδους και λύσεις που προέρχονται και από τη δική του βιωματική εμπειρία. Ύφος απλό, έκφραση και φυσικότητα στο λόγο, άνετο γράψιμο, αισθητικό πάθος και λυρικός κραδασμός είναι τα διακοσμητικά στοιχεία του έντεχνου λόγου του». 1 

«Η ποίηση του Παναγιώτη Σταύρακα εκφράζει την διαύγεια του πνεύματος και της ψυχής του. Ποτέ δεν πιάνει στο χέρι του μαστίγιο, για να κτυπά ούτε τα λάθη της κοινωνίας(όπως κάνουν οι περισσότεροι ποιητές) αλλά κρατά μια κάμερα για να απαθανατίζει τις όμορφες και άσχημες στιγμές της ζωής μας, προσφέροντας φαντασμαγορικές εικόνες, μελωδικές αρμονίες, αίσθηση δροσιάς, με γάντια βελούδινα» 2. 

Εκτός από την λογοτεχνία ασχολήθηκε ιδιαίτερα και με την συλλογή χαλκογραφιών (γκραβούρες) με ελληνικά θέματα που φιλοτεχνήθηκαν από ξένους περιηγητές του Ελλαδικού χώρου του 17ου και 18ου αιώνα. Τμήματα της συλλογής αυτής περιελήφθησαν στον επετειακό τόμο για τα 150 χρόνια της Εξόδου του Μεσολογγίου «ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ» των Γ. Γιακουμή, Π. Γιακουμή, Ν. Κατσένη, έκδοση Ε.Τ.Ε. Αθήνα 1976 (σελ. 27, 54, 117, 143, 156). 

Του άρεσε επίσης να ασχολείται με τα κοινά στην περιοχή όπου έζησε από το 1953 και μετά στην Ηλιούπολη Αττικής. Υπήρξε ένας εκ των ιδρυτών του Γυμνασίου Ηλιούπολης το 1956 και υπήρξε επί σειρά ετών πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων. 

Υπήρξε επίσης ιδρυτής του Πολιτιστικού και Εξωραϊστικού Συλλόγου «Ηλιούπολις», σωματείου πρωτοποριακού για την εποχή του, με ευρεία πολιτιστική δραστηριότητα που διοργάνωσε το 1965 τις πρώτες στην Ελλάδα «Γιορτές της ?νοιξης», γιορτές πολιτισμικού χαρακτήρα με συμμετοχή καλλιτεχνικών συγκροτημάτων από διάφορες χώρες του εξωτερικού και με ελληνικές συμμετοχές κορυφαίων καλλιτεχνών όπως Ε. Σπαθάρη, Μ. Θεοδωράκη, Μ. Λοΐζου, Μ. Χατζηδάκη (η σειρά είναι τυχαία) και άλλων. Η δραστηριότητα του συλλόγου διεκόπη το 1967 λόγω της δικτατορίας και επαναδραστηριοποιήθηκε το 1974 μετά την μεταπολίτευση. 

Μετά την συνταξιοδότηση του επισκέπτονταν τον τόπο καταγωγής του για τον οποίο ήταν πάντοτε υπερήφανος. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 σε ένδειξη αγάπης του για το Μεσολόγγι δώρισε στο Μουσείο «Χαριλάου Τρικούπη» ένα μικρό γραφείο και μια εταζέρα που ανήκουν στον μεγάλο αυτό Μεσολογγίτη πολιτικό και είχαν δωριθεί στην οικογένεια Σταύρακα από την αδελφή του Χαριλάου Τρικούπη, Σοφία η οποία σενδέονταν μαζί τους με φιλικούς δεσμούς. 

Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα Ιταλικά (έκδοση του Instituto Universitario Orientale Dipartimento di studi dell’ Eyropa σε μετάφραση και επιμέλεια του καθηγητού του C. Nicas ) και στα Γαλλικά. 

Έχει τιμηθεί με το Μεγάλο Βραβείο Grands Concours International 1990 της «Cercle International de la Pensee et des Arts Francais » για το έργο του Αναζητείται ελπίδα εκδ .Μαυρίδη σε μετάφραση G. Autrere. 

Όλα τα έργα του τα εξέδιδε με δικές του δαπάνες, τα τύπωνε με δική του επιμέλεια, πάντοτε στο τυπογραφείο Μαυρίδη-Μηνά και δεν τα διέθετε προς πώληση, αλλά τα δώρισε στις Βιβλιοθήκες της Ελλάδος. 

1 Κυριάκου Ι. Βαλαβάνη « Παναγιώτη Ε. Σταύρακα Πορείες Β, Ποίηση (1986)», εφημ. Προσφυγικός Κόσμος. 
2 Μαίρη Μεϊμαρόγλου Παπαδάκη «Η Συλλογή Πορείες Β», εφημ. Ελεύθερο Βήμα Αιγάλεω, 18-11-1986. 

ΣHMEIΩΣH: Το κείμενο αυτό είναι παρμένο από το βιβλίο «ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ ΛΙΝΜΟΘΑΛΑΣΣΑΣ» που εκδόθηκε από την Παπαχαραλάμπειο Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου το 2002. 

 

 

 

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε την εμπειρία χρήσης σας. Χρησιμοποιώντας αυτή την ιστοσελίδα αποδέχεστε τους όρους μας. Όχι, θέλω να μάθω περισσότερα.